babam ya!
bugün geçmiş kapısını araladımda,
tam bir yıl önceki acılarının başlayışı çıktı karşıma.
her anın, dün gibi aklımda.
arefe günü başlayan ağrının, bayram sabahında
uykusuz ve bir o kadar sızılı bakmıştın ya bana
hiç unutmadım be babam!
taptaze hafızamda...
hani bayramlar sevinçti, mutluluktu baba?!
yada hep öyle sandık!
ama deÄŸilmiÅŸ babam..
sağlıkmış bayram, nefes almakmış.
hatta yaşadığımıza , yaşadığına şükretmekmiş bayram.
bunu geç de olsa, uykusuz gecelerinin çaresizliğinde anladım babam.
ne kızmıştım, o güzelim, bembayaz kara durmadan yağıyor,
senin sağlığına kavuşmana engel oluyor diye..
nasılda omuzlarım çökmüştü doktorun "herşeye hazırlıklı olun" dediğinde
ve nasıl da bu sözler sonrasında bakamamıştım o acına rağmen umut dolu gözlerine...
en kötüsü de buydu herhalde!
umutsuz sanılan durumda umutluyu oynamak kendimce..
ama yılmadım babam
acılarının, uykusuz gecelerimizin ve sabrının bir muradı olmalıydı
tıp bu kadar çaresiz kalamazdı
kalmadı da!
yüreğini ve ilgisini eksiltmeyen iyi insanların da yardımıyla,
ufacık umut ışığına yürüdüm senin yanında tüm inancımla..
ve başardık babam!
şükürler olsun ki rabbime hayattasın biriciğim...
her elimi attığımda elime uzanan elin,
minicik bir isteğimi bile kırmayan o güzelim yüreğin
en önemlisi bana güç veren hayatımdaki varlığın
umarım hep benimle ve seni sevenlerle olur...
sağlığın daim olsun canım babam.
geçmişin kapısını araladığım bugün
yeniden doÄŸuÅŸunu kutluyorum
nice yıllara babacım..
Nurdan Özcan



