FORUM112

Yeni bir gün olanca hızıyla bilinmezliğe doğru koşuyor, sabahtan bu yana gördüğüm renkler, gördüğüm yüzler hep aldatıcı mı diye düşünüyorum. Herkes gülüyor, oynuyor mutluluk resimleri veriyor ama kime dokunsam sanki sadece gözleri değil yüreği de ağlıyor. Yaşamın içinde sadece uykuya dalarken gerçek benliklerini bulduklarını söylüyorlar. Sanki her sabah yüzlerine mutluluk makyajı yapan insanlar akşamları yüzlerindeki makyajı temizleyip gerçek yüzüyle uyuyor. Aslında bende onlardan biriyim, akşam olunca tüm yalancı renkleri silip her şeyi kapatıp uyumaya çalışsamda gökyüzünü görebileceğim bir pencere mutlak beni buluyor, her şeyi kapatsanda gökyüzündeki yıldızların ışığını kapatamıyorsun. Karanlıklarda hayat ışığı vermek için uğraşan şeyleri görmek için bir pencere istemiyorum, sevgim için bu hayata bir pencere istiyorum. Sevmek mi, sevilmek mi en çok istenir bilemiyorum ama ben sevdiğim dediğim kişiden bir sevgi istiyorum. Bu duygu nefes almaktan farklı bir şey olsada yaşam için olmazsa olmazlardan. Bu duyguyu hissettiğim zamanlarda, sevgimi sevdiğime hissettirdiğim anda biliyorum ki etrafımdaki tüm kötü şeyler yok olacak. Dünyada o anda onunla benden başka hiç birşey olmayacak ve o insanının hayatımın sonun kadar yanında olmak istediğim tek melek olduğunu canlı cansız herkes görecek. Ama şimdilik yüreğimin penceresi olan gözlerim bu umutla her sabah perdelerini gülümseyen yalancı mutluluklara açacak, her akşam güzel günlere dair bana umut veren yıldızların ışığıyla kapayacak.

Genel Sağlık Grubumuzdan Alıntıdır.
gonderen: maziden biri...

bu maziden biri kimse?...yazıda geçen bi cümle var ya o bir gerçek bilmiom yazıda anlatılmak istenen belki o deildir ama benim ilgimi o cümle çekti,insanlar uyurken yalan satamıolar...